Vår, sommar, høst. Du kan vella.

Merkeligt dette være, som skifte frå djupe sommar t kalde høst, for så å bli nogen så rekti flotte sommardage igjen. Fantastisk digg, forsåvidt, med litt sånn "bonusdage".

I år va første gong eg planta i bedet på altanen. Spennande. E ikkje noge eg kan skryda på meg å ha gjort mye før, og resultate blei faktisk litt rart. Greiå e at då eg va liten blei eg tilbudt å plukka ugras i hagen heima, noge eg syns va lite interessant. Så eg lagte heller middag. D he jo ført t at eg ikkje akkurat e ein resar når d gjelde planting nå, nå når egentlig sko konnt d, særligt når husmor e drømmejobben min. Og e d blomst elle ugras d der..?

Ein dag i vår va eg på MAXI her i Sandnes og fekk kjupt nogen frøposa. Og eg planta i vei :) Litt blomma, og mye bær/grønnsake/urte. Markjordbærå he ikkje vore nogen suksess, kanskje 4-5 bær. Gulerøtene vart planta litt close, liksom, så d vart nok litt trongt neri der. Og basilikumen... Vel, med brokken arm blir d lite av gourmetmåltider.

 

Dette e noge av det eg meine blei litt rart... Men for all del, festligt.

Her om dagen va eg på MAXI igjen. Då kjøpte eg et par løka. Denne gongen ska mor bistå meg i plantingen, og eg håpe eg blir litt meir fornøyd t våren.

Med det sama me e så godt i gang med bilde frå altanen min, må det nevnast at eg og Janne nok ein gong ein dag hadde tirsdagskveld. Då steikte me pannekake, og sat på altanen og koste okke med solnergang.

Sjøl om eg ikkje på nogen måte e klar for høsten ennå ittesi eg ikkje he fått den skikkelige varmen i meg i år, så e d mesten ikkje noge alternativ. Sånt e d bare. Får bare drømma okke vekk... :)

Nogen vil at eg ikkje ska sykla...

Den trofaste lesaren he fått med seg at eg he brukke armen, og det ette fall på sykkelen i sommar.

Det som e så skummelt, e at i tidsromme mellom omtrent då eg datt og nå, he sykkelen i Sandnes forsvunne. Absolutt ikkje kult i d heila, skjønt eg kan jo ikkje sykla på ca et halvt år elle noge.

Temmelig sikker på at sykkelen e stjålen, både hjelmen og nøkkelen t låsen e i leiligheten. Så nå e d bare å melda t falken at sykkelen e stjålen, og kanskje, kanskje e an funnen nogen plass?

Og ska eg ver ærlige, så må eg sei at Wheeleren e ein av dei beste syklane eg he hatt, t og m bære enn Bros'en som eg kjøpte i vår.

PS: He eg tilfeldigvis lånt vekk sykkelen t deg, uten at eg minnes det, så gi gjerna et hint..... :)

Skal vi være venner

En lørdags kveld ser eg barne-TV med tantungane mine. Og så komme denne sangen.. Nydelige og deilige sang frå barndomstiå m Bjarte Leithaug. D va tie :)




Skal vi være venner? Kan vi leke sammen du og jeg?
Det å gå alene, det er så kjedelig synes jeg.
Vi kan være venner. Vi kan leke sammen du og jeg.
Kom og rekk meg hånden, så går vi sammen på vår vei.

Refr.: Å være venner, å holde hender
er sånn at du kjenner - det gjør godt.

Så når høsten kommer, leke gjemsel inne, jeg kan stå.
Se når regnet flommer, danse rundt med gummistøvler på.
Snøen daler stille, vi kan finne ski og akebrett.
La en snøball trille, lage snømann, hopp og skistafett.

Shub – shube – dube – dube – dua …..

Våren smiler til oss, snøen smelter, blomster titter frem.
Vi kan klinke kuler, sykle sammen hele veien hjem.
Men det aller beste er når sommervarmen kommer her.
Spise is og bade, ro en liten tur til måkeskjær.

T/M: Bjarte Leithaug

Kosing med asfalt

Sist sundag va eg så heldige at eg fekk virkeli kosa m asfalten. D resulterte i et brudd (knekk) i øvre del av overarmen, og følgelig invaliditet. Og så midt i juli og sommarferien min. Ferien kan eg kreva ny av arbeidsgivar pga at eg he vore for ringe t ha ferie, eller rettare sagt vore arbeidsufør (si eg ikkje kan ha gips, må eg sjøl sørga for å holda armen i ro, og d e ei pina). Probleme e at på høsten e der ikkje så mange som he ferie. He blitt tilbudt å bli m på husbygging.. jeje...

Koss eg fekk d t? Va på sykkeltur, hadde litt vel store fart og sko bremsa, men så va veien svingite og blaute. Klart eg tenkte at eg ikkje må bremsa så mye i svingen, men hadde ikkje klart å svinga itte veien i den farten på den asfalten, så eg måtte enda i grøftå. Hadde eg hatt sykkelsko meine eg at d hadde gått mye verre, i og med at eg ville fått sykkelen mellom beinå og muligens brukke føte og. Nei, trur eg spare meg for dei skonå.

Denne veka he eg vore hos bror min og svigerinna mi på Hinna, som for anledningen hadde pensjonat for skadde syklista. Eg fekk heldigvis heile oppmerksomheten som einaste skada. Nå he eg komt meg heim t Vikeså, og nyte å ha syster mi som sjukepleiar, og badekar så eg får skikkelig vaska meg. Naturligvis kjenne eg ikkje nå lenger dei same smertene som dei første dagane, men virke fortsatt som om armen ikkje henge på om fatle ikkje e der. D eklaste e at armen e så blåe. "Indre blødninga" sa sjukepleier-systerå mi. Eg e nå fortsatt sikker på at eg aldri hadde passa inn som arbeidstakar i helsevesenet.

Sjuke.. :/

Før syns eg eg nesten aldri var sjuk. Det var svært sjeldent det skjedde, iallfall såpass at eg ikkje gjekk på skulen eller på arbeid. Men i det siste, og særleg etter jul, har eg vore vekke frå arbeid sikkert 4-5 dagar, noko som er mykje for meg. Og idag har eg heller ikkje vore på arbeid. Eg er ikkje så sjuk at eg er sengeliggjande heile dagen, men dårleg nok til å konsentrera meg på arbeid, og den er kjip.

Og eg skjøner ikkje korleis eg skal verta frisk. For når eg hostar, får eg vondt i halsen og hovudet. Då hjelp det lite med halsdrops. Hostesaftflaska er snart drukken opp (slapp av, ho var nesten tom då eg tok fyrste skei i går kveld), og Ibus og paracet tek eg sånn eg kan i følge pakkeanvisninga. Og i tillegg er eg litt forkjøla, altså tett i toppen, og det gjer ikkje ting betre. Middagen eg hadde igår med kvitlauk og chili ser ikkje ut til å ha gjort den største susen. Skulle gjerne hatt eit par koppar kaffi, men for meg funkar ikkje det i lag med ibux og paracet så godt. Dårleg sirkel, spør du meg... Vel, det går i scrapping, TV, nett-surfing, soving, osv. For augenblinken er det Friends som går på TV2, så eg får kosa meg ein liten halvtime! Håpar eg ikkje smittar nokon, forresten... :P

Bytur i storbyen

Ein treng ikkje reisa langt for å oppleva storbyen. Stavanger er stort nok, og ein torsdag tok meg og Marianne turen frå henholdsvis Sandnes og Jørpeland til Stavanger for å oppleva ting som me ikkje har tilgang til i våre litt mindre "storbyar". Høghus, i form av blokker og diverse, har kome til Sandnes, men byutviklarane frå Jørpeland som var i New York på studiereise, har vel enno litt å arbeide med.

Me starta på Naree Thai ved Oljemuseet. Digg. Her har eg gått altfor lite!

Kleda på Monky i det nye kjøpesenteret Mediagården minna svært mykje om 80-talet. Her vart eg svimmel av å vere i prøveromet, det var speglar overalt, bortsett frå gulvet og døra.

 

Moods of Norway har kome til byen! Verkeleg på tide :) Sjølv om dei som står bak verkar litt sære i form av kledeval og fargar, så er det jo berre bra med litt fargeklattar mellom oss. Ingen andre butikkar eg har vore i, har eg kjent meg så heime! Og at dei har fått inn ein gråtass i gull i Klubbgata midt i tjukkaste Stavanger står det respekt av (sjå bilete forrige innlegg). Eg skal ha ein gråtass i hagen min når eg eh.. vert rik nok til å få meg ein hage.

Og så kom Mona Elin, og plutseleg hadde me Våland-reunion. Kjolane i den fargerike gata i Østervåg-området er svært fine, men prisane litt stive... 

Eit besøk på Sjokoladepikene er kun kos. Her er atmosfæren på topp, med dempa belysning, puter i sofaen og sjokolade og kaffilukt...

Av og til er det greit at me ikkje har ungar sjølv som me bruker formue på på å handla klede på Harry Camping. Og det er òg ein fordel for sparekontoen at butikken er stengd når me går forbi.

Her ved Tau-ferja har me hatt mange farvel med Marianne etter å ha møttes i Stavanger.

Og til slutt er meg og Mona Elin på veg til bilen og heim etter ein skikkeleg avslappa handletur i byen.

Simon!

At d va 15 måna si me såg kvarandre sist, prega vel ikkje akkurat gjensynet på nogen dårlige måte. Litt smalltalk, og så va dei saftige klemmane på plass. Herligt.


Og så stille an opp 3 Mini Coopers og 4-5 traktora på kjykkenborde rett framfor tante. 

Ingen tvil om at skjønnassen Simon he skjønt d m type kjøretøy. Særligt når han i løpet av sine 23 måna he budd 20 måna i Canada og Afrika, der d ikkje akkurat florere av Minia og gråtassa...